Welcome to the future
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Welcome to the future

Voor wie mij niet zo goed kent: ik kan soms wat hypochondrische neigingen hebben. Wie me wat beter kent, zal zich na het horen van deze openingszin vast afvragen of ik het woord ‘soms’ niet beter weg had kunnen laten.

Om mij dus op dag één van mijn diabetes-reis direct te vertellen dat je de Freestyle Libre voor me wilt bestellen, die a: je zelf moet aanbrengen, en b: een sensor met naaldje is wat 24 uur per dag aan je lichaam gekleefd zit… Je kunt je afvragen of mijn internist daar verstandig aan deed. 

‘Vind je het erg? Ik heb net gehoord dat ik mezelf 4 keer per dag een spuit in mijn lijf moet zetten en mijn vingers blauw moet prikken, dus dat gaat me veel te snel,’ had ik willen zeggen.
Het werd natuurlijk het keurige ‘Ik denk dat dat me misschien iets te snel gaat, maar misschien later.’ Ik heb nu eenmaal altijd wat tijd nodig om me aan te passen aan veranderingen, vooral als het iets medisch betreft. Afijn, de hypochonder in mij heeft gesproken. 

Na zo’n vijf weken, was ik echter om. Ik had blauwe vingers. Ze deden pijn van de hoeveelheid vingerprikken die ik elke dag moest uitvoeren. Ik had nog niet genoeg grip op mijn waarden en ik moest me er elke keer dat ik weer in mijn vinger zou gaan prikken echt even toe zetten. Het voelt gewoon wat onnatuurlijk om zo’n naaldje in je vinger te schieten.
Voor wie het niet weet: een vingerprik moet je na je diabetes diagnose zo’n 7 keer per dag (de zogenaamde zeven-punts-curve) uitvoeren en later kun je dat iets omlaag brengen, naar 4 keer per dag. Of als je je niet goed denkt te voelen. Die metingen geven je een redelijk beeld van hoe je lichaam reageert op insuline, koolhydraten en beweging. Maar omdat er zo veel verschillende factoren zijn om rekening mee te houden, voelt het allemaal behoorlijk complex aan. Afijn: het was dus én ingewikkeld om de boel onder controle te krijgen, en het stond me ontzettend tegen om steeds gaten in mijn vingers te schieten.
Toen ik mijn medisch specialist vroeg of ze dus tóch zo’n Freestyle Libre sensor voor me wilde bestellen, was ze volgens mij lichtelijk verbaasd dat deze hypochonder er na vijf weken al aan wilde geloven. Ik was op mijn beurt verbaasd dat ik de sensoren de volgende dag al in huis had. Wat een service!

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik na een paar maanden gebruik van de Freestyle Libre, ontzettend blij ben. Het is een mooi hulpmiddel om meer grip te krijgen op je glucosewaarden. Je brengt hem gemakkelijk zelf aan, en dat doet absoluut geen pijn. Wat ik nog het meeste voelde, was de sticker om de sensor twee weken op zijn plek te houden, die een beetje aan mijn huid trok. Het sensornaaldje wat in je huid gaat zelf, voel je bij het aanbrengen niet, en ook niet tijdens het dragen.

Inmiddels ben ik uiteraard verslaafd aan mijn FSL: het voelt lekker high-tech om continu mijn telefoon naar mijn arm te brengen om te zien wat de schade is. Tien jaar geleden hadden ze het vast niet voor mogelijk gehouden. Ik scan te pas en te onpas en ik kan je niet vertellen hoe fijn het is om zo veel inzicht te hebben. De bijbehorende app kan je grafieken tonen om het verloop van je waarden inzichtelijk te maken. Ook ’s nachts. Voor wie mijn eerdere blog heeft gelezen: het is verhelderend om te zien dat je glucosewaarden gewoon rond een bepaald niveau blijven schommelen tijdens de meeste nachten. Daar slaap je een stuk lekkerder op.
Daarnaast hielp het dragen van de FSL mij om mijn insulinebehoefte nog beter in kaart te brengen. Ik kan precies zien hoe snel ik stijg na een bepaalde maaltijd, hoe het met me gaat tijdens een wandeling, en ga zo maar door. Op die manier kun je op tijd ingrijpen, nog voordat je in een hypo of hyper terecht bent gekomen. Zo onwijs fijn!

Stiekem voelde ik me de eerste dagen dus wel een beetje een robotje. Je hangt toch iets aan je lichaam met techniek er in. Weliswaar techniek die je helpt, maar het zit continu aan je lichaam gekleefd, en dat is best een gek idee. Ik begon me haast af te vragen of ik mezelf voortaan niet i-Kai moest gaan noemen, net zoals Apple overal – heel technisch – een i’tje voor plaatst!
Doe mij dus maar meer van dit soort mooie techniek. Ik ben blij dat ik in 2020 pas mijn diagnose heb gekregen, en dat er dus zo veel meer mogelijk is dan bijvoorbeeld tien jaar terug.
Binnenkort start ik met de FreeStyle Libre 2: de sensor die je ook nog een alarm kan geven bij te hoge of te lage waarden. Laten we hopen dat ik daarmee van mijn lichtelijke sensorscan-verslaving afkom!

Deel dit bericht:

Over de auteur: Hoi, ik ben Kai! Ik kreeg in september 2020 de diagnose diabetes type 1 (LADA) en moest daardoor mijn leven behoorlijk omgooien. En dus probeer ik alles wat ik voorheen zo graag deed nog steeds te doen, maar nu terwijl ik mijn diabetes strak onder controle houd! Je vindt me bijvoorbeeld op werk (bij ARTIS), op het toneel (bij Toneelgroep Muzak), met vrienden ergens op stap of met mijn hoofd in de boeken voor de leeschallenge die ik dit jaar doe!

4 reacties

  1. Hoi Kai,
    Zo herkenbaar jouw klachten en belevingen. De Freestyle Libre is echt een uitkomst. Ik ben nu 59 en heb sinds mijn 30ste ongeveer type 1. Voor mij is het nog heel moeilijk om m’n bloedsuiker op goed niveau te houden. Dat komt voornamelijk door mijn werk (als grafische afwerker) waarmee ik soms onvoorzien heel zwaar werk doe. Waarmee m’n bloedsuiker ongekend snel weer daalt. En als het gewoon druk is, dan let ik niet zozeer op m’n bloedsuiker. Waardoor ik in een hypo zak. Met alle gevolgen van dien.

    Echter doe ik toch nog iets verkeerds, want ik houd bewust mijn suikerspiegel te hoog, om niet zo snel in een hypo terecht te komen. Hierdoor heb ik in 2017 een hartinfarct gehad en 3 omleidingen. Heel vervelend om als zzp’r plotseling een jaar niet te kunnen werken. Heel toevallig was ik de week voor het hartinfarct bezig met een AOV verzekering en zou alles opsturen. Ik werkte toen in België en verbleef daar ook in een hotel. Dat opsturen is dus nooit gebeurt en ik zat zonder AOV. Ben wel geholpen door de gemeente Almere.

    Ik ga vanaf vandaag jouw website goed in de gaten houden, want het helpt alleen al goed om te zien dat ik niet de enige ben.

    Met vriendelijke groet,
    Richard Dam

    1. Hoi Richard,

      Wow, wat heftig dat je een hartinfarct hebt gekregen in 2017, door je hoge bloedsuikers… Hopelijk gaat het nu oké met je?
      Sinds wanneer gebruik je de FSL? Het is zeker een uitkomst, maar ik merkte dat het gebruik mentaal ook best belastend kan zijn, omdat je het continu zo goed mogelijk wilt doen. Inmiddels heb ik de overstap kunnen maken naar de Dexcom (wat heel prettig werkt voor mij!)

      Goed je berichtje te lezen, en ook herkenbaar dat je bewust je bloedsuiker wat te hoog houdt, om alles gewoon maar te kunnen doen. Hoe hoog houd je hem gemiddeld? Leuk dat je mijn blog blijft volgen! Heb een mooie dag vandaag!

      Groet, Kai

  2. Hoi Kai,

    Ik had eerder een ander meet apparaatje die alleen op apple werkte. Maar sinds ongeveer een jaar gebruik ik Freestyle Libre, op mijn vraag of ik dat ook kon gebruiken. Volgens mij een veel goedkoper systeem ook…

    Mijn bloedsuiker heb ik rond de 12 zitten. Op die manier vang ik schommelingen goed op en raak ik niet meer in een hypo. Alleen mijn cardioloog is er niet zo blij mee.

    Groet,
    Richard

    1. Hee Richard,

      Wat fijn dat de FSL zo goed voor je werkt! En dat systeem is volgens mij inderdaad goedkoper. Sowieso bizar wat de kosten zijn voor diabeteszorg, als je er over nadenkt 😉
      Ik snap je angst voor hypo’s heel goed hoor, heel herkenbaar. Merk je ook echt fysiek verschil als je veel lager zit dan 12?
      Ik merk zelf vooral dat als ik een periode veel tijd wat hoger in mijn waarden zit, dat ik fysiek ‘last’ krijg als ik de periode daarna ineens weer wat lager zit. Bij mij is dat gelukkig een kwestie van wennen en daardoor zit ik gelukkig wel een groot deel van de tijd in range.
      Geniet van je avond!
      Groet, Kai

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Gerelateerde berichten

Sommige mensen zijn van zichzelf heel beschouwend. Ze evalueren aan het einde van de week wat er die week allemaal goed en fout is gegaan in de hoop het volgende week beter te doen. Ze maken een uitgebreide lijst met goede voornemens voor het nieuwe jaar. Of ze kijken juist naar wat voor stappen ze het afgelopen jaar allemaal hebben gezet, en waar ze staan ten opzichte van vorig jaar. Ik geloof niet dat ik per se zo iemand ben.
Het gewone leven is weer begonnen. Er mag weer meer: ik mag weer naar toneelrepetities, ik ben weer bijna alle dagen aan het werk in ARTIS in plaats van thuis en ik kan weer uit eten in een restaurant. En zo mogen er nog wel meer dingen die erop duiden dat het gewone leven weer begonnen is.
Daar sta ik dan. Ik haal mijn fiets van het slot. Ik ben anders dan een uur geleden. Een uur geleden was ik nog gewoon Kai.