And then life just happened

And then life just happened

Je knippert met je ogen en anderhalf jaar is verstreken. Niet echt natuurlijk, want in het ‘echte leven’ heb ik een hoop beleefd de afgelopen maanden. Maar in de ‘online wereld’ ben je misschien net doorgeklikt van mijn vorige blog, eind 2021, naar deze blog. En dan lijkt het inderdaad alsof mijn leven even stil heeft gestaan.

Niets is gelukkig minder waar: ik had alleen een poosje niet meer zo de behoefte over mijn leven met diabetes te schrijven. En zo zijn er een hoop dingen die ik, nu ik er weer zin in heb, juist weer wel met je kan delen!

De overstap van pen naar pomp

Eind 2021 maakte ik na het eerste jaar diabetes de beslissing om over te stappen van de pen naar de pomp. Ik had al vrij snel na de diagnose van enkele type-1’ers gehoord over een pomp, in combinatie met een sensor, maar vond het toch wel een hele stap hoor. De hele dag ook nog zo’n pomp aan je lichaam. En nam ik er dan eentje met infuusdraad of juist een draadloze? Na wat wikken en wegen én in overleg met mijn geweldige diabetesteam, kwam ik uiteindelijk uit bij de Tandem t:slim X2 insulinepomp, in combinatie met een Dexcom G6. En ik denk dat die combinatie er nu juist voor heeft gezorgd dat ik mentaal een beetje ‘los kon laten’.

Vóór de pomp, en vooral vóór het hebben van een CGM (Continuous Glucose Monitoring), was ik namelijk echt de hele dag bezig met mijn diabetes. Ik denk dat ik serieus zestig (!) keer op een dag mijn sensor handmatig uitlas om te zien wat mijn bloedglucose was. Er van uit gaande dat je ongeveer zestien uur op een dag wakker bent, is dat gemiddeld vier keer per uur.

Vier keer per uur jezelf actief een prikkel geven dat je diabetes hebt. Vier keer per uur stilstaan bij het feit dat je altijd een miljoen zaken in de gaten moet houden die invloed kunnen hebben op je glucoseniveau. Vier keer per uur een beetje huilen dus.

Oké, ik laat het waarschijnlijk vrij dramatisch klinken, maar wat ik eigenlijk vooral bedoel: in die periode was diabetes er altijd en durfde ik een stuk minder dingen te doen en te eten. En ik denk dat dat ook één van de redenen was dat ik minder zin had om te blijven schrijven over diabetes. Het was de hele dag al zo aanwezig in mijn leven. En ja, ik had er inderdaad een soort van modus in gevonden dat eerste jaar. Maar om er dan ook nog over te blijven schrijven: op een gegeven moment zit je hoofd wel vol met één bepaald onderwerp, als je er al de hele dag rekening mee moet houden.

And now what?

Na de overstap werd het mentaal gezien echt wel een stuk makkelijker om diabetes af en toe wat meer te vergeten. Zo gingen Bram en ik op onze eerste verre reis na de diagnose, naar Curaçao. En het jaar er op naar Thailand. Ik at weer voor het eerst een patatje oorlog, want ja, dat had ik dat eerste jaar inderdaad niet gedurfd. Gewoon omdat ik niet goed in kon schatten en monitoren hoe dat zou gaan. En ik durfde op vakantie met mijn twee beste vrienden weer eens een lekker biertje en een shotje Sambuca te drinken.

Nu laat ik het natuurlijk wel klinken alsof mijn leven aan elkaar hing van vakanties, eten en drinken. Maar naast al deze ontspannen momenten, lukte het me ook eindelijk te gaan sporten. Iets waar ik nooit eerder echt enthousiast over was, ook niet voor mijn diagnose. Ik zeg niet dat het direct goed lukte, of dat mijn waarden fantastisch waren, maar ik durfde er in elk geval voor te gaan en werd er zelfs langzaam maar zeker beter in. Ook in het managen van mijn waarden tijdens de workouts.

En het was toch echt wel fijn om zo veel vooruitgang te merken na dat eerste jaar. Om niet alleen te merken dat ik meer grip kreeg op mijn ziekte, door het gevoel van meer controle over mijn waarden, maar vooral ook dat ik meer los durfde te laten en uit te proberen.
En gaat het nu dan echt allemaal van een leien dakje? Nee, natuurlijk niet. Er zijn dagen dat ik baal dat ik op zoveel dingen moet letten. Dat ik het ruk vind dat ik bij mijn toneelrepetitie niet ook zonder nadenken nog een koek in mijn mond kan stoppen. Dat ik tijdens een fietstocht die ik vlak na het eten maak extra op moet letten vanwege de insuline-on-board. En natuurlijk houd ik mijn waarden extra in de gaten als ik, zoals op de foto bij deze blog, een handroll sushi met veel rijst eet. Maar het belangrijkste van alles: ik heb er weer veel plezier in om al die dingen te doen. En ik kan niet wachten om al mijn avonturen af en toe weer met je te delen!

Deel dit bericht:

Over de auteur: Hoi, ik ben Kai! Ik kreeg in september 2020 de diagnose diabetes type 1 (LADA) en moest daardoor mijn leven behoorlijk omgooien. En dus probeer ik alles wat ik voorheen zo graag deed nog steeds te doen, maar nu terwijl ik mijn diabetes strak onder controle houd! Je vindt me bijvoorbeeld op werk (bij ARTIS), op het toneel (bij Toneelgroep Muzak), met vrienden ergens op stap of met mijn hoofd in de boeken voor de leeschallenge die ik dit jaar doe!

Gerelateerde berichten

Sommige mensen zijn van zichzelf heel beschouwend. Ze evalueren aan het einde van de week wat er die week allemaal...
Het gewone leven is weer begonnen. Er mag weer meer: ik mag weer naar toneelrepetities, ik ben weer bijna alle...
Daar sta ik dan. Ik haal mijn fiets van het slot. Ik ben anders dan een uur geleden. Een uur...